Δεν ήμουν ένας από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης.......

Το Πολυτεχνείο με συγκινούσε όμως πάντοτε με ένα αφελή, σχεδόν παιδικό τρόπο. Ποτέ μου δεν προσπάθησα να αναλύσω πού τελειώνει ο «μύθος» και πού αρχίζει η «πραγματικότητα» της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ακόμη και σήμερα έχω τη δική μου εκδοχή. Απλοϊκή, αυθεντική, νοσταλγική.

H μνήμη δεν είναι ιστορία, είναι κάτι που αστράφτει, σε στιγμές κινδύνου, κάτι που με το ένα ή με τον άλλο τρόπο ζωντανεύει, δίνει κίνηση στα πράγματα.

Όταν έγινε η εξέγερση ήμουν ακόμη 4 ετών. Κι όμως, έχω νιώσει πολλά από εκείνη την εποχή κι ας ήμουν τόσο μικρός.

Θα ήθελα πολύ και το εννοώ αυτό που λέω, να είχα ζήσει τότε..................

Να έχω αποτελέσει κι εγώ, ένα έστω μικρό λιθαράκι, στην προετοιμασία μιας τέτοιας λαϊκής αφύπνισης και μια φωνή στην εξέγερση της 17ης Νοεμβρίου. Και δεν μιλάω για ηρωισμούς ή απονομές μεταλλείων ανδρείας και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο.

Ούτε θα ήθελα μέσα από αυτό το κείμενο να ηρωoποιήσω τους πάντες αυτής της γενιάς. Υπάρχει και η βολεμένη γενιά του Πολυτεχνείου…αυτοί που τότε "φώναξαν", "αντιστάθηκαν", "κυνηγήθηκαν" και σήμερα είναι οι τωρινοί τραπεζίτες, οι πολιτικοί, οι σημερινοί 55άρηδες που φτιάχτηκαν, αλλά κατάφεραν να γίνουν ήρωες στο όνομα της εξέγερσης του πολυτεχνείου της 17ης Νοεμβρίου '73.

Θα ήθελα να γράψω πάρα πολλά, αλλά πέρα από τις απόψεις μου, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να γράψω τίποτα περισσότερο.
Δεν έχω ζήσει τα γεγονότα και μου είναι πολύ δύσκολο να γράψω για αυτά.
Άλλωστε έχουμε ακούσει πάρα πολλά. Οι απόψεις διίστανται.

Δεν θα μπορούσα λοιπόν σε καμία περίπτωση να γράψω αντικειμενικά, που πιστεύω ότι είναι και το ζητούμενο.

Ας κρατήσω τις απόψεις μου για μένα και το μόνο που μπορώ να κάνω σαν ένα απλό αφιέρωμα και σαν ελάχιστος φόρος τιμής στους πραγματικούς, "άγνωστους" "ήρωες" ..........Οπως 'ενα Παραμύθι

Ένα παιδί αφηγείται (Πολυτεχνείο)

Ναι, έρχομαι από ΕΚΕΙ.Τι μέρα είναι σήμερα;Απ' την Τετάρτη μπήκα μέσα.Τι να σας πω;

Κόσμος πολύς στα κάγκελα, στο δρόμο, στην αυλή,στα κάγκελα δεμένα χέρια,χέρια, πλακάτ, κεφάλια, όπλα ..τι να σας πω;

Και βέβαια είχε αίμα.Μήπως έχετε ένα τσιγάρο;

Τ' αφήσαμε ΕΚΕΙ τα τσιγάρα,πολλά τσιγάρα κι ένα ταψί με κριθαράκι που μας έφερε η γριά.

Μήπως έχετε ένα ηρεμιστικό;Ή, καλύτερα, ένα τσιγάρο.

Μα, ναι... Ήμουνα ΕΚΕΙ.Τι να σας πω;Δυο χιλιάδες; Τρεις χιλιάδες;κι άσε τους έξω...

Όχι, το αίμα δεν είναι δικό μου.

Βέβαια, ήμουνα ΕΚΕΙ ...απ' την Τετάρτη... ή την Τρίτη; Στα κάγκελα δεμένα χέρια, πρόσωπα, πλακάτ, με το φορείο φέραν μια κοπέλα.

Όχι, δεν ξέρω πόσων χρονών.

Όχι, δε φαινότανε το πρόσωπό της.

Όχι, σας λέω, το αίμα δεν είναι δικό μου...

Τι σας έλεγα; Για την κοπέλα. Όχι, δεν ξέρω πώς τη λένε.

Ναι, ήμουνα ΕΚΕΙ.

Κανείς δεν ήθελε να φύγει. Τα τανκς στεκόντουσαν στην πόρτα, έξω απ' τα κάγκελα, όχι, μέσα απ' τα κάγκελα, όχι... έξω...

Μα, βέβαια, ήμουνα ΕΚΕΙ.

Τι να σας πω; Όχι, δεν θέλω επίδεσμο, το αίμα δεν είναι από μένα..,

Δύο φαντάροι μ' έκρυψαν σ' ένα σκουπιδοτενεκέ

Χέρια δεμένα στις ερπύστριες,μάτια, μαλλιά, τα μάτια στα κάγκελα, ανάμεσα στα κάγκελα...

Μόνο να ξημερώσει, λέγαμε...

Και βέβαια, ήμουνα ΕΚΕΙ. Πώς να τα πω με τη σειρά; Πέρασαν κι άλλοι από δω;

Κάτι κορίτσια, κάτι αγόρια...Και βέβαια είχαμε νεκρούς.Τι θα πει «πόσους;»

Όχι, το αίμα δεν είναι δικό μου,δε θέλω επίδεσμο...

Με συγχωρείτε, πρέπει να πηγαίνω,η μάνα μου θ' ανησυχεί.

Τι να σας πω;Δεν ξέρω...

Μα ναι... ήμουνα ΕΚΕΙ...



Δημήτρης Καραστεφανής